Dy prindër, një shtëpi bosh dhe një pritje që nuk dihet a do të marrë fund ndonjëherë
Në një lagje të qetë të Bujanoc, një shtëpi që dikur gumëzhinte nga zërat dhe të qeshurat, sot është zhytur në heshtje. Dikur, ajo shtëpi zgjohej me zërat e pesë njerëzve. Mëngjeset nisnin me nxitim, me hapa që përplaseshin në korridor, me zëra që thërrisnin njëri-tjetrin. Darkat mblidhnin të gjithë rreth tryezës, ku përveç bukës, ndaheshin edhe hallet, planet dhe ëndrrat.
Sot… gjithçka është ndryshe.
Në atë shtëpi kanë mbetur vetëm dy njerëz — burri dhe gruaja. Dy prindër që nuk janë ende të thyer nga mosha, por që po thyhen ngadalë nga pesha e vetmisë. Dy djemtë dhe reja kanë marrë rrugën e mërgimit drejt Gjermanisë, në kërkim të një jete më të mirë. Dhe ironia është e hidhur: ata nuk u larguan sepse nuk kishin asgjë. Nuk ishin në skamje. Kishin një jetë modeste, por të qëndrueshme. Megjithatë, ajo nuk mjaftonte për të garantuar të ardhmen që ata ëndërronin për fëmijët e tyre.
Në dhomën e ndenjës, televizori shpesh qëndron i ndezur — jo për t’u parë, por për të thyer heshtjen. Në mur varen fotografi të vjetra: dy djem të rinj, plot jetë, një dasmë, buzëqeshje që sot duken si nga një botë tjetër. Nëna shpesh ndalet para tyre, i fshin me dorë sikur të donte t’i zgjonte nga një gjumë i gjatë. Babai, më i heshtur, del në oborr dhe shikon rrugën… jo sepse pret dikë atë ditë, por sepse shpresa nuk i është shuar ende plotësisht.
Telefonatat janë bërë ura e vetme mes dy botëve. “A jeni mirë?” — pyetja që përsëritet çdo herë, por që kurrë nuk e thotë të vërtetën e plotë. Sepse si mund të thuash se nuk je mirë, kur fëmijët e tu më në fund po jetojnë më mirë?
Por netët janë më të vështirat. Heshtja bëhet më e rëndë, mendimet më të zhurmshme. Çdo dhimbje e vogël në trup kthehet në frikë të madhe. Çdo ditë që kalon sjell një pyetje të re: çfarë do të ndodhë kur të mos kemi më forcë? Kush do të jetë pranë nesh kur të kemi më shumë nevojë? Këto nuk janë më vetëm mendime — janë ankth i përditshëm.
Ajo që e bën këtë histori edhe më të rëndë është se nuk është më një përjashtim. Është bërë realitet i përditshëm. Të rinjtë po largohen — jo vetëm ata që nuk kanë, por edhe ata që kishin mjaftueshëm për të jetuar. Po largohen jo nga dëshpërimi i momentit, por nga frika e së ardhmes. Po largohen për fëmijët e tyre, që ata të mos kenë të njëjtat pasiguri.
Dhe kështu, një brez po sakrifikon praninë për të ndërtuar siguri.
Ndërkohë, në vendlindje, shtëpitë po mbushen me heshtje. Në shumë prej tyre kanë mbetur vetëm dy njerëz. Disa janë ende në moshë të mesme, të tjerë tashmë të lodhur nga vitet. Por të gjithë kanë të përbashkët të njëjtën frikë: se një ditë, dera e shtëpisë mund të mos hapet më — jo sepse nuk duan, por sepse nuk munden.
Oborret që dikur mbusheshin me zëra fëmijësh sot janë bosh. Dyert që dikur hapeshin e mbylleshin dhjetëra herë në ditë, tani rrallë lëvizin. Dhe në shumë shtëpi shqiptare, jeta është reduktuar në pritje — pritje për një telefonatë, për një vizitë të rrallë, për një verë që kalon shpejt… dhe për një kthim që ndoshta nuk do të vijë kurrë.
Kjo nuk është vetëm historia e një familjeje.
Është historia e një vendi që po zbrazet ngadalë… dhe e prindërve që po plaken duke pritur./LajmiAL/
